در آستانه دومین بامداد  ، نشسته بر بالای گور ، گوش می چسبانم بر دهان نی بیرون زده از خاک گور . 

اما سکوت است و سکوت است و سکوت . 

نکند زن طفلی نه ، بلکه به غم آبستن بوده است .

 

/ 0 نظر / 8 بازدید