گورزا

براستی که سخن بزرگان هیچگاه قدیمی نمی‌شود
نویسنده : اولدوز - ساعت ۱:٢٧ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ خرداد ۱۳۸۸
 

درمیانۀ این ناباوری عظیم ، باور می‌کنم تاریخ مکرر را، که شاملو در آذر ١٣۴۶ چنین سرود:

بودن

یا

نبودن

بحث در این نیست

وسوسه این است .

*****

شراب زهرآلوده به جام و

                                     شمشیر به زهر آب دیده

                         در کف دشمن .

همه چیزی

           از پیش

                   روشن است و حساب شده

و پرده

       در لحظۀ معلوم

                      فروخواهد افتاد

*****

پدرم مگر به باغ جتسمانی خفته بود

که نقش من میراث اعتماد فریبکار اوست

و بستر فریب او کامگاه عمویم !

( من این همه را

                 به ناگهان دریافتم ،

با نیم نگاهی

            از سر اتفاق

                به نظارگان تماشا .)

اگر اعتماد

           چون شیطانی دیگر

این هابیل دیگر را

                 به جتسمانی دیگر

به بی­خبری لالا نگفته بود ،

خدا را

خدا را !

*****

چه فریبی اما ، چه فریبی !

که آن که از پس پردۀ نیمرنگ ظلمت به تماشا نشسته

از تمامی فاجعه آگاه است

و غمنامۀ مرا پیشاپیش

حرف به حرف

              باز می شناسد

*****

در پس پردۀ نیمرنگ تاریکی

                                چشم­ها

                                      نظارۀ درد مرا

سکه­ها از سیم و زر پرداخته­اند

تا از طرح آزاد گریستن

در اختلال صدا و تنفس آن کس

                                   که متظاهرانه

در حقیقت

          به تردید می­نگرد

لذتی به کف آرند .

*****

از اینان مدد از چه خواهم ، که سرانجام

مرا و عموی مرا

                به تساوی

در برابر خویش به کرنش می­خوانند

هرچند رنج من ایشان را ندا درداده باشد

                                              که دیگر

گلادیوس

          نه نام عم

که مفهومی است عام . . .

و پرده درلحظۀ محتوم . . .

*****

با این همه

           از آن زمان که حقیقت

چون روح سرگردان بی­آرامی بر من آشکاره شد

و گند جهان

           چون دود مشعلی در صحنه­های دروغین

منخرین مرا آزرد ،

نه بحثی

       که وسوسه­یی است این :

« بودن

یا

نبودن ؟ »